بی خبر

bkhabar — Wed, 22 Oct 2008 15:58:18 GMT

لجظه های تلخ و شیرین زیادی با این وبلاگ داشتم شاید این دومین باری باشد که خودم دست به ترک وبلاگ می زنم اما اجساس می کنم یک اسباب کشی موفقت(شاید) لازمه.
در رهامنتظرم

http://www.hedayatrad.blogfa.com

دقیقا جایی که ایستاده ام!

bkhabar — Wed, 10 Sep 2008 11:26:18 GMT

بسیار سخت می توانم شروع به نوشتن کنم و از همین الان که شروع به نوشتن کرده ام می توانم بی سر و ته بودن و به درد نخوری این مطلب را با یک فقره چک تضمینی با هر مبلقی(عمدا غلط نوشتم) که شما بخواهید و یا حتی با گرو گذاشتن اندکی از موهای صورتم (ریش) تضمین کنم .

البته کسی با هیچ نوع سلاحی اعم از سرد ، گرم و یا حتی ملایم مرا وادار به نوشتن نکرده و نمی کند و این تنها کرم و اعتیاد است که آدم را به اینجا میرساند دقیقا همین جایی که الان مرا رسانده من به شخصه به هیچ کس حتی به دشمنان خونی خودم هم این نقطه را برای ایستادن توصیه نمیکنم اینجا مشکلات بسیاری دارد:

مردم وقتی کسی اینجا میاستد به او از آن دید نگاه می کنند (دقیقا همان دیدی که شما نمی دانید کدام دید!)

همچنین اینجا شما فقط حق ایستادن دارید البته نه اینکه در اینجا با کمبود امکانات رورو شده باشیم ، خیر بلکه روی صندلی های لهستانی موجود اینجا تیغ دارد و اگر کسی که کارش به اینجا رسیده روی آن بنشیند زود اوف می شود و مامانش را می خواهد(این مورد آخر در مورد همه صدق نمی کند)

ونکته دیگر اینکه اینجا جا تنگ است و با وجود کس دیگر احتمالا شدیدا با کمبود اکسیژن روبه رو می شویم!

البته موارد دیگری هم هست که من ترجیح می دهم به آن ها نپردازم و اگر خیلی ناراحت هستید می توانید خودتان را راحت کنید(البته نه با راه انداختن بو های مشکوک!)

ولی حالا که انقدر می توانم احساس کنم شما طالب موارد بیشتری هستید این را هم می گویم که اینجا بر روی هیچ نقشه ثبت نشده است و شخص خودم هزارو سیصدو پنچاه و هفت دفعه به نیت خاسی(عمدا غلط نوشتم) وجب به وجب مربع های موجود بر روی کره زمینی که تا همین دیروز با آن به خوبی علی اکبر استاد اسدی فوتبال بازی می کردم را گشتم اما دریغ از حتی یک نشانه از اینجایی که ایستاده ام و این قضیه به قدری مهم هست که بنده بشینم و از روئسای بزرگ موسسات جغرافیایی در این زمان تاریخی از حیاط خونمون(ببخشید) در این لحظات تاریخی از حیات پر صمره خودم(بابا جان عمدا غلط نوشتم) گلایه مند شوم که هی آقایان چرا به جای آنکه به فکر اینجای بی صاحاب باشید که روی نقشه ها از قلم افتاده هی دارید سر خلیج ترک، فارس ،لر،عربی ،انگلیسی،روسیه و کم کم گرجستان و لابد از فردا مریخ و سایر کرات آسمانی در سر و کله هم می کوبید آقایان فکری به حال اینجایی که کارمان به ایستادن در آن کشیده نمی کنید.حتی همین الان به ذهنم رسید نامه به مسئولین المپیک بنویسم :حالا که برگزاری مسابقات پار المپیک مهمتر از خود المپبک است (به طور قطع !) چرا در این مکان مسابقات را برگزار نمیکنند .

به هر ترتیب می بینید دوستان و دشمنان که کار من به کجا کشیده و دقیقا در کجا ایستاده ام اما از شما تقضا دارم کماکان اصلا به روی خودتان نیاورید چرایش را بی خیال شوید و کارتان به این کارها نباشد بروید دنبال زندگیتان و کماکان به روی خودتان نیاورید.

دل نوشته دیگر

bkhabar — Wed, 03 Sep 2008 11:06:18 GMT

درست وسط یکی از پل های عابر این شهر گور به گوری ایستاده ام و به رفت و آمد ماشین ها نگاه می کنم . به دنیای آدم بزرگ ها فکر می کنم به دنیایی که از آن بیز ارم .
خیلی سخت است که تمام آدم هایی که دوستشان داری متعلق به جایی باشند که تو از آن نفرت داری.
خسته می شوم و کف پل می نشینم و عابران را نگاه می کنم چشمم به پسر بچه 3_4 ساله میافتد هرچند که دنیای او هم این روزها چون زیر تهاجم آدم بزرگ هاست زیاد زیبا نیست اما به هر حال از دنیای آدم بزرگ ها زیبا تر است.

حداقل به دنیال فهمیدن تفاوت لنینیسم و بولوشویسم نیست و هرگز نمی پرسد که من آنارشیسم هستم یا نه؟
در این فکرهای کج و معوج خودم غرقم که یاشار می آید و روبه رو یم می نشیند آن قدر در فکر این دنیا ...... بودم که یادم نبود با یاشار قرار دارم .

از 11 سالگی میشناسمش آن قدر به هم نزدیکیم که گاهی با نگاه با هم حرف می زنیم لازم نیست حتما بگویم که از دنیای آدم بزرگ ها بدم می آید تا بفهمد.به همدیگر نگاه می کنیم و به صدای ماشین ها گوش می دهیم.

به خودم که می آیم تازه از خواب بیدار شده ام روی تخت یاشار دراز کشیده ام.موهایم بهم ریخته یاشار پای تلفن در حال حرف زدن است به ساعتم نگاه ساعت6:15 است 4 ساعت است با یاشار هستم و و یک کلام هم حرف نزدم همین موقع در اطاق باز می شود و سودابه وارد اطاق می شود خودم را جمع و جور می کنم و بعد از 5 ساعت با او حرف می زنم .برای عروسی آن ها (یاشار و سودابه ) لحظه شماری می کنم
بعد از 5 ساعت لازم است که بنویسم خودککار و کا غذ را از روی میز یاشار بر می دارم و شروع به نوشتن می کنم.
درست وسط یکی از پل های عابر پیاده این شهر گور به گوری ایستاده ام..........

پ.ن:از دنیای آدم بزرگ ها بیزارم چون پر از لبخند های الکی است پر از دروغ نیرنگ و دوست داشنا هایی که راهت فراموش می شود ولی من با این حال خیلی از همین ادم بزرگ ها را دوست دارم ............................... ......................................

بعد از این شعر

bkhabar — Sat, 30 Aug 2008 16:20:18 GMT

بعد از این شعر

خواب به چشمانم نخواهد آمد

می دانم!

بعد از این شعر

باز هم بیشتر دوستت می دارم

و تو از من دورتر می شوی

می دانم!

بعد از این شعر

شاید من تا ابد شعر نگویم

بعید است

می دانم!

شاید حتی بعد از این

شعر دیگر کبوتران قدرت

پرواز نداشته باشند

پس بگذار تا این شعر جاریست

حرف هایمان را بزنیم

خسته ای

می دانم!

فقط تا آخر این شعر

تا آخر این شعر

خستگی ات را کنار بگذار

فقط تا آخر این شعر!

لفت و آبش نمی دهم

فقط تا پایان دوستت دارم

مهلت بده!

پ.ن:حالم خوب است گریه هایم را کرده ام و ناگفته هایم را گفته ام و سبک شدم آینده را با حقایقش باید پذیرفت

گرفتار.وحشت زده و خسته

bkhabar — Tue, 19 Aug 2008 17:29:18 GMT

من خسته ام و به قول نیچه به مرحله فروپاشی مغزی نزدیک. نزدیک ونزدیک تر می شوم

اعتیادم را به دلیل توصیه استاد فعلا با جویدن کتاب ادامه می دهم و این برای من که قرار است دیر یا زود اولین کتاب داستانم را چاپ کنم چیزی شبیه به قرق مصنوعی است(عمدا غلط نوشتم)

این روزها خسته ام و این واقیعیت است قبول نداری به جلال سعیدی مراجعه کنید

راستش حوصله نوشتن ندارم و فقط نی گویم که به زودی مجله بیست ساله ها که احتمالا من هم در آن ماندنی خواهم شد منتشر می شود اینم عکس جلدش.....

شعر.پروانه شاید شمع

bkhabar — Sun, 10 Aug 2008 13:45:18 GMT

نه حرف هایمان

دیگر حتی به اندازه برج های بالای شهر هم زیبا نیست

چه برسد به زیبایی شعر و پروانه و شاید شمع

***

إ!دیدی باز قرارمان را

سر آن کوچه لبریز از سادگی

از یاد بردی!

دیدی باز مرا به اندازه

تمام ثانیه های رود خانه

منتظر گذاشتی و تلفن نزدی

دیدی؟؟

اشکال ندارد گریه نکن

خیالات من مثل شهر پشت دریای سهراب

از شهر واقعیت هزاران میل بدور است

بیا اصلا باهم سوار قطار می شویم

می رویم تا آن جا که من با شم و تو و خیال

آن جا که هنوز کوه شروع نشده باشد

آن جا که دریایش کوسه ندارد

می رویم آن جا که

لا اقل خیالاتمان فرمول و قانون نخواهد

آه، ای کاش به همین آسانی بود

اما،نه!

نیست به خدا که خیلی هم سخت است!

بیا باز حرف های زیبا بزنیم

حرف هایی به زیبایی شعر،پروانه شاید هم شمع

فراز انصاری(سروش هدایت راد)

؟؟؟؟؟؟؟؟

bkhabar — Fri, 01 Aug 2008 19:49:18 GMT

چند روز پیش مطلبی بسیار ساده از من در روزنامه مردم سالاری چاپ شد و دقیقا دو روز بعد در از طرف دفتر ریاست محترم جمهود جوابیه داده شد که برای من پرسش های زیادی را مطرح کرد

به هر حال خواندنش خالی از لطف نیست .

البته من هنوز شخصا جوابی ندادم فقط این قدر بگویم که این جوابیه نشان گر آن بوده که نویسندگان آن حتی بازی با کلامات را هم نمی دانند و نمی دانند چه چیزی را به چه کسی بگویند.

مطلب من:

رييس جمهور سوار بر خودرو بدون معاينه فني!
فراز انصاري

سفرهاي استاني هيات دولت به طور کل سوژه خوبي براي مطبوعات بوده (چه از طيف اصولگرا و چه از طيف اصلا ح طلب)
مطبوعات حامي دولت از اين سفرها به عنوان ابزار تبليغاتي و نشان دادن بحران هاي موجود که حل آن ها بر دوش دولت عدالت محور نهم افتاده، استفاده مي کنند و نشريات اصلا ح طلب هم براي جبران اين ضربه که از سوي مطبوعات جناح مقابل وارد مي شود به بررسي نتايج اين سفرها مي پردازند و سعي مي کنند وجه تبليغاتي اين سفرها را براي خوانندگان خود مشخص کنند.
نتايج اين سفرهاي استاني که مسوولا ن از آن ها با افتخار ياد مي کنند و آن ها را عامل ارتباط ميان مردم و دولت مي دانند گاها به معني واقعي کلمه در هيچ خلا صه مي شود و ثمره اي جز خرج فراوان که بارها به آن ها اعتراض شده نداشته و ندارد.
مخارج سنگين اين سفرها و نتايجشان از يک سو و صحبت هاي عنوان شده توسط شخص رييس جمهور در اين سفرها از سوي ديگر و برخورد مردم با مجموعه اين ماجراها به نوعي منبع تغذيه مطبوعات را براي مدتي تامين مي کند.
در آخرين سفر استاني دولت سخنان سوژه ساز رييس جمهور پيرامون حضور نماينده آمريکا در مذاکرات ژنو بار ديگر نگاه ها را به بازگشايي دفتر حافظ منافع آمريکا در تهران معطوف کرد احمدي نژاد که ويليام برنز معاون وزارت خارجه آمريکا در مذاکرات ژنو آن را گامي مثبت خواند و با تمجيد از رفتار وي سخنان نماينده اين کشور را «متين» توصيف کرد و تمام نقدهاي نوشته شده در مطبوعات پيرامون اين گفته هاي احمدي نژاد بود و ديگر حاشيه هاي اين سفر را به طور کل در برگرفت به طوري که هيچ کدام از روزنامه نگاران ريزبين هم کوچکترين توجهي به عکسي که اکثر روزنامه ها براي پوشش اين خبر استفاده کرده بودند توجهي نکردند و اين نکته بسيار قابل توجهي است که چگونه هيچ کدام از جرايد منتقد دولت توجهي به اين نکته نکردند که رييس جمهوري که هميشه بر عدالت تاکيد دارد و دم از کشيدن گوش مسوولين بي توجه به امور مي زند چگونه يکي از پر سر و صداترين مصوبه هاي خود را رعايت نمي کند در عکسي که اکثر روزنامه ها در روز پنجشنبه از آن استفاده کردند رييس جمهور را مي بينيم که در حال صحبت با خانمي است که قطعا اگر اين خانم در مقابل گشت هاي ارشاد حاضر مي شد به طرز شديد با آن برخورد مي شد ولي در اين تصوير رييس جمهور سوار بر خودرويي است که برچسب معاينه فني آن به سال 85 بر مي گردد و همچنين پلا ک آن در زمره پلا ک هايي است که به گفته راهنمايي و رانندگي حتما بايد تاکنون عوض شده باشد و با تمام اين ها رييس دولتي که با شعار عدالت محوري روي کار آمده به راحتي به قانون همه گير که بايد توسط همه حتي ارگان ها و نهادهاي دولتي رعايت شود بي توجهي مي کند و رسانه ها و مردم هم به خاطر عادت يا به خاطر بي توجهي به اين گونه مسائل بي توجه از کنار آن ها عبور مي کنند.
در اين جا بايد اين سوال را مطرح کرد که وقتي رييس دولتي که خودش اين قانون هاي پرحاشيه را کنار مي گذارد چگونه مي توان از ديگران انتظار داشت! بهتر بود در کنار تمام خرج هاي پرحرف و حديثي که براي سفرهاي استاني صورت مي گيرد بودجه اي هم براي موارد اين چنيني در نظر گرفته شود تا حداقل بهانه را از رسانه هايي که به گفته خود رييس جمهور در آخرين گفت و گوي راديو و تلويزيونيشان با مردم نمي توان آن ها را رسانه دانست، گرفت تا نتوانند با تکيه بر موارد اين چنين بي اهميتي!! مانع خدمت رساني دولت شوند.

جوابیه ریاست جمهوری:

در پاسخ به مطلب مندرج در آن روزنامه به تاريخ 87/5/6 با عنوان «رئيس جمهور سوار بر خودروي بدون معاينه فني» که مصداق توهين به مردم و مسوولان و نشر اکاذيب مي باشد، اين جوابيه در اولين شماره در همان ستون براي تنوير افکار عمومي منتشر گردد.
کسي که خود را به خواب زده باشد او را نمي توان بيدار کرد چون قصد اين است که در خواب باشد. قلم فرسايي توام با سياه نمايي وضعيت کشور و عقده گشايي، ظاهرا در قاموس برخي از مطبوعات که ناتوان از درک اعتماد مردم و دولت هستند جاي خود را به نقد داده است. تذکر و نقد دلسوزانه براي اصلاح امور ضروري است اما نبايد با دستمايه قرار دادن يک موضوع ساده عقده گشايي کرد، چرا که مهلت قانوني درخصوص تعويض پلاک خودرو مذکور باقي است. به رغم گذشت سه سال از ايده بديع سفرهاي استاني دولت، که منشا تحول و دگرگوني در عرصه کشور بوده است در آن نوشته، اين طرح بزرگ ملي به هيچ انگاشته و تمام تلاش مردم و مسوولان را از سرمستي نخوت و مخالفت، از اساس مردود شمرده ايد و ثمره اين حرکت مردمي که برگرفته از آموزه هاي ديني است در کمال حيرت تحميل هزينه عنوان نموده ايد. هر چند اين ناسزاگويي به ساحت ملت و دولت اولين نبوده و آخرين هم نخواهد بود. مگر تلاش هاي دولت و مردم و اين همگرايي و موج توفنده نبوده است که امروز جايگاه انقلاب اسلامي را در دنيا مستحکم نموده، اين چگونه رسالتي است که به خود اجازه مي دهيد در هزار توي کينه و حسادت با قلم فرسايي سخيف از مردم انتقام گرفته و اين همايش بزرگ را سوژه اي از باب سرگرمي و تفريح دستمايه قراردهيد. طرفه آنکه تا ديروز بي بند و باري را رواج مي داديد، حال چگونه است به پوستين مردم افتاده و از پوشش شهرونداني که براي استقبال و خيرمقدم از رئيس جمهور مردمي آمده اند اشکال مي گيريد؟
چرا چشم ها را بسته و روي از مردم برگردانده، با طرح مطالب سبک سعي داريد، با تزريق عقده هاي خفته خود خط بطلا ن بر روي واقعيت ها بکشيد؟ از اين گونه نوشته ها که با زهر جهل آغشته به کينه است جز بوي انتقام، چيزي به مشام نمي رسد و سمت و سوي اين گونه قلم فرسايي ها آدرس دشمنان اين مرز و بوم و انقلا ب و ملت را مي دهد. در طول تاريخ خدمتگزاران ملت پيوسته هدف مسموم و زهر آگين قلم هاي آلوده بوده و آن نوشته نيز مصداقي از انفاس شيطاني و خناسان بوده، که در قالب سوژه يابي انتشار يافته است.
زهر قلم هاي جهل تاکنون در مقابل حرکت توفنده ملت ودولت اسلا مي طرفي نبسته و ناکامي را براي مخالفان رقم زده است. حرجي نيست، از دشمن، هديه گل نمي بارد. هر چند که پيگيري قضايي اين اهانت به ساحت مقدس ملت بزرگوار و مسوولا ن را محفوظ مي دانيم.
توضيح مردم سالا ري: متاسفانه مسئولا ن نهاد رياست جمهوري با نگاهي نه چندان حرفه اي به يادداشت مردم سالا ري نگريسته اند زيرا اهالي رسانه نيک مي دانند که انتقاداتي از اين دست صرفا از لحاظ نشانه شناسي و ديد ارتباطي است که منتشر مي شود و هدف از چاپ اينچنين مطالبي نه تخريب دولت که صرفا تلنگري به آناني است که به همه مطالب منتشره از ديدي سياسي مي نگرند و به ساير جنبه هاي احتمالي توجه اي ندارند.

مرداد بی با مداد را چگونه تاب آریم

bkhabar — Wed, 23 Jul 2008 12:07:18 GMT

هیچ وقت دوست نداشته و ندارم که از شمار آن جماعت زنده کش مرده پرست باشم هیوقت اما احمد شاملو بزرگ برای من مرده نیست و نخواهد بود،من اولین کسی نیستم که ندیده و با خواندن و شنیدن آثارش شیفته او شدم آخرین آن ها هم نخواهم بود

همه چیز از صدای احمد شاملو شروع شدصدایی که راوی شازده کوچولویی بود که مرا مانند خودش از کار این آدم بزرگ هادرعجب بودم،اهلی کرد و بعد با صدایش که روایت آشنای "کاشفان فروتن جام شوکران "را می گفت مرا در دورانی که زندگی را نشناخته بودم به کنج تنهایی کشاند وتفاوت آهن و احساس را به من شناساندمدت ها گذشت تا فهمیدم در آن روز ها گریه مادرم برای کیست!

هوای تازه بامداد در سالگی دلم را لرزاندو شعر "پس از آنگاه زمین"خاطره ای هر چند لبریز اشک ، تکه های غرورم و تجربه پا نهادن در دو راهه تفریق را به یادم می آورد من شاملو را ندیدم و او را از بیت هایی که با جو هر بر کاغذ سرد نوشته شده بود شناختم اما اورا دوستش میدارم (عشق را فرصتی نیست حتی آن قدر که بگوید برای چه دوستت می دارد)و گمان هم نمی برم کسانی که شاملو را دیده اند هم بتوانند چنین ادعایی کنند

شاید مرثیه امرداد که کاتبش کسی است که ترنم ترانه و ترجمان فاجعه را از بامداد آموخته اندکی باعث تسلای ما شود

تبسم نخست اين سپيده را
چه كسي دزديده ؟
آنك !‌هميشه اي ديگر
بيدار باش دوباره ي دشنه
سنگ سار فانوس آينه
خاك تيره
بامداد واپسين را
آغوش گشوده است
مرداد درد را چگونه تاب آريم ؟
تولد تگرگ و ترانه هاي ترس
مدار نقطه چين تا نهايت دنيا
تابستان بي خورشيد
مرداد سرد را چگونه تاب آوريم ؟
آخر او آبروي جهان بود
تنها چراغ اين خانه ي بي چراغ
قاصد سلام و سرود
تا گهواره ي چند هزاره ي ديگر
نوسان بيداري يكي چو او باشد
مرداد سكوت را چگونه تاب آوريم ؟
براي گفتن نه
بايد هزار بله گوي بي بته را حريف بود
آموزگار بي تركه ي ترانه ها
خورشيد را پيش چشم اين اهالي نابينا گرفتي
مگر كه گرمايش
عظمت نور را به ضميرشان بنشاند
دريغا دريغ كه آنان
حرارت حقيقت را
شراره ي خوفناك دوزخي دور پنداشته بودند
مرداد حماقت را چگونه تا آريم ؟
رسام خط سرنوشت نسلي بودي
زاده شدم
بيشه از آوار ناگاه ملخ مي ناليد
پدران مي گفتند
در پس پشت پسته هاي نرسيدن باغي ست
كآذين شاخ درختانش
ميوه هاي سرخ جاودانگي ست
و آنجا سروري نيست
كآدمي را
به چيدن ميوه هاي باغ كيفر دهد
من از تمامي آن غم چاله ها گذشتم
نه به آز بلعيدن ميوه هاي باغ سوداي جاودانگي
كه جاودانگي
به هنگامي كه هر ثانيه چون دشنه اي بي مرهم فرود مي آيد
حماقتي ست دردآلود
تمامي راه را درنوشتم
به ديدن چهره ي خود در آينه ي چشمه ي باغ
چهره اي كه سايه اي عظيم را بر گرده ندارد
و آندم كه از مخاوت راه در مي غلتيدم
دست هاي بزرگ تو
سرپناه من شد
مرداد بي پناه را چگونه تاب آريم ؟
زوال دريچه ها را بنگر
بنگر كه بي تو
چگونه به مسلخ صخره مي كشانندمان با دو موج
شاعران تملق را بنگر
ستارگان يكايك شهاب مي شوند
و اينان هنوز سوگوار خون سياوش اند
مدح خال هندويش مي كنند سر به سرودي نو
يا لب فرو مي بندند
تا مبادا از ما بهتران
به دمب قباشان خورد
و يا به زباني چرب
چو سعدي
ساز پند بازرگان كودك مي كنند
مرداد لال را چگونه تا آريم ؟
ساده نيست شبزيان را
بر بام هاي عربده ديدن
به خاطر نيك دارم
كه چه شب ها
گريان و مظلومانه وار
به در كوفتي قرصي نان طلب مي كردند
و پدران ما چه با سخاوت
نان سفره را به قاتلان فرزندان خويش مي دادند
و مادرانمان از غصه مي گريستند
كه چه مفلوك زادگاني به دنيا هست
پدربزرگ شاهنامه مي خواند
مدح رستمي كه پسرش را
پاره ي تنش را
ناجوانمردانه كشته بود
و تو آن روزها
از بيداد پنجه زار خزان
بر گلوي شقايق ها
مي گريستي
مرداد بغض را چگونه تاب آريم ؟
گريستن را گاهي توان آن نيست
تا ترجمه ي اندوه آدمي باشد
هزار دريا را به بدرقه ات گريستند
اين خلق ناسپاس
كه آينه ي خاموشي ايشان بودي
تنها سروي كه بار گران برف را
سر خم نكرد
در زمهرير دير سال اين گستره
اما جذاميان آينه را دوست نمي دارند
چرا كه شوكران حقيقت خويش را
در آن مي نوشند
هيچ دستي سپر بلاي ت نبود
در ميانه ي آن همه سنگ انداز
مرداد بيداد را چگونه تاب آريم ؟
قناري مغموم حنجره ات
نرده هاي ناگزير را
باور نداشت
اين خلق در سوگ خويش مي گريستند
آري
كه سرگذشت ايشان
همه در سكوتي بلند
از سر گذشته بود
مگر به دقايقي زودگذر
كه چوپان دروغگوي تازه اي را
به بع بعي ديگر
سپاس گفته بودند
مرداد بي فرياد را چگونه تاب آريم ؟
ما
شرمساران ابدي تاريخيم
تو اما
صدايي هميشه اي
در دامنه ي زبان بريدگان
كودكان هزار تقويم نيامده
حسرت به خواب هايي مي برند
كه تو در بيداري مي ديدي
طليعه ي هميشه ي بامدادي
كلامت به رنگ سپيده دمان است
و عاشقان
در سايه ي عظيم تو آفتاب مي گيرند
با من بگو
مرداد بي بامداد را چگونه تاب آريم ؟

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ـ_____________________________________________________________

از چه می ترسند

نمی توانم احساسی را که بادیدن گشت های ارشاد و نیروی انتظامی در امام زاده طاهر پیدا کردم با کلمات و واژگان حتی با فریاد ها و نقرین ها بیان کنم .از چه می ترسند ؟!!!! از اینکه مبدا عده ای بوی آزادی را که در شعرهایش جریان داشت احساس کنند

آه .تو می دانی

میدانی که مرا

سر بازگفتن بسیاری حرف هاست

با هر ثانیه که میگذشت حلقه ای که در اطراف مزار آن غول رنج بود بزرگتر میشد و ترس بیشتر فرستادگان اربابان ستم را فرا می گرفت من در این فکر بودم که آنان که امروز در اینجا جمع اند و شعر های او را (با غلط) و شعرهای خود را با سینه ای سپر شده و سیگاری در دست و......... می خوانند آیا درکی از اندیشه او دارند (در دل و ذهنم سمفونی متضادی شروع به نواختن کرده تو به جوانان میدان میدادی خودم از زبان یغما گلرویی شنیدم و هالا من دارم آنان را ملامت میکنم! و آن بانوی مغرور و بزرگ تو ،آیدا، مرا متوجه کرد)

آنان حلقه نا گهان به زیر هجوم فرستادگان ارباب ستم رفت و به گفته یکی از همان فرستادگان که نام تو را هم به درستی نمی دانست برای چندمین بار کسانی که برای ادای احترام به تفکر تو بر سر مزارت آمدند را برای آنت که مبدا بوی آزادی را حتی از دنیای دیگری استشمام کنند به اجبار دور کردند و عده ای را هم حتما به بدند کشیدند و من زیر لب هم آهنگ با همان سمفونی متضادبا خود گفتم: مرداد حماقت را چگونه تاب آریم؟

چه بگویم؟ سخنی نیست

پشت درهای فرو بسته

شب از دشنه و دشمن پر

به کج اندیشی

خاموشی نشسته ست

پ.ن:نیروهای انتظامی ۳ دوربین را شکستندو یک زن و شوهر را هم به دلیل اعتراش بازداشت و البته چند متر آن طرف تر آزاد کردند و از ۹۰درصد حاضران در محل تعهد گرفتند

اگر کریس دی برگ بیاید!

bkhabar — Tue, 08 Jul 2008 14:44:14 GMT

اگر چه که که مدتی است تب و تاب آمدن و یا نیامدن کریس دی برگ و برگزاری کنسرت مشترک با آریان برای مدت کوتاهی در ایران فروکش کرده اما با این وجود نمی توان اثری که حضور این خواننده مطرح جهانی و اجرای زنده به همراه یک گروه ایرانی بر روی او ضاعو احوال موسیقی ما خواهد گذاشت را نا دیده گرفت

،پس از انتشار آلبوم چهارم آریان که شامل قطعه ای بود که به همراهی کریس دی برگ اجرا شده بود و سفر کوتاه کریس دی برگ که در سکوت کامل خبری انجام شد،حاشیه سازی ها از داخل و خارج کشور برای گروه آریان و کنسرت مشترک آنها آغاز شد از ابتدا انتشار خبر همکاری مشترک آریان و کریس دی برگ بسیاری این خبر را ترفند آریانی ها برای بقا می دانستند و تصاویر منتشر شده از کلیپ تصویری این قطعه را مونتاژ شده می دانستند،بعد از تایئد خبر همکاری کریس دی برگ با آریان از طرف سایت شخصی کریس دی برگ و پس ازپایان سفرش به ایران و بازگشت وی به وطنش سایت های مختلف خارجی او را یکی از حامیان گروهک تروریستی منافقین اعلام کردند و حذف اسم این گروه تروریستی از فهرست گروه های تروریستی خبر حمایت کریس دی برگ از آن ها را تحت شعاع قرار داد تا اینکه سر انجام کریس دی برگ با ارسال نامه ای هر گونه ارتباط با این گروه را تکذیب کرد پس از آن شایعه دیگری مبنی بر این که کریس دی برگ هیچ کدام از سالن های ایران را برای اجرای کنسرت نپسندیده و حاضر به اجرای برنامه در آنها نشده بر سر زبان ها افتاد که آن هم توسط محسن رجب پور مدیر عامل شرکت ترانه شرقی و مدیر برنامه های گروه آریان تکذیب شد . در حال حاضر گروه آریان تنها گروه موسیقی پاپ و شاید تنها عنصر موسیقیایی بین المللی پاپ ایرانی باشد و همکاری با کریس دی برگ باعث خواهد شد تا انها بتوانند در کنار مخاطبان داخلی توجه مخاطبان بین المللی را به خود جذب کند . با کنار گذاشتن تمام حاشیه های ایجاد برای گروه آریا و کریس دی برگ برای اجرای کنسرت مشترک در تهران باید دید که در ایران شرایط برگزاری کنسرتی این چنینی آماده است یا خیر که در این جا منظور از شرایط تنها امکانات فنی نیست بلکه فرهنگ سازی برای برگزاری این نوع کنسرت ها می باشد. کریس دی برگ یک خواننده بین المللی و پرطرفدار است و در تاریخ موسیقی ما چه پیش از انقلاب اسلامی و چه پس از انقلاب اسلامی همکاری با این چنین خوانندگانی کاملا بی سابقه است و برگزاری این کنسرت قطعا با استقبال شدید مردم رو برو خواهد شد و این در حالی است که ما در کشورمان به دلیل اختلاف سلیقه ما بین کنسرت گزاران و نهادهایی (مانند وزارت ارشاد،مسئولینسالن،نیروی انتظامی و....)برای برگزاری کنسرت با مشکل روبرو می شویم و این در شرایطی است که اگر کریس دی برگ برای اجرای مشترک زنده با گروه آریان به ایران بیاید(که به گفته محسن رجب پور حتما خواهد آمد ) و اگر قرار باشد اختلاف سلیقه موجود ادامه یابد و باعث لطمه وارد شدن به کنسرت بشود اعتباری که آریان به عنوان تنها نماینده موسیقی پاپ ایران در سطح بین المللی به دست آورده از بین خواهد رفت و دیگر هیچ گاه شاهد چنین اتفاقات نادری در موسیقی (مثل حضور کریس دی برگ در ایران حتی به عنوان توریست) نخواهیم بود و از همه مهم تر بهحیثیت ونام کشور خودمان خدشه وارد خواهد شد . بنابر این انتظار می رود که برای سر بلندی و اعتبار نام کشور خودمان هم که شده است اگر اختلافی ما بین نهاد های ذی ربط برای برگزاری کنسرت وجود دارد کنار گذاشته شود تا این کنسرت سر آغازی برای پیشرفت موسیقی ایران در عرصه های جهانی باشد.

تاثير گذاري اجتماعي موسيقي پاپ ايران در نسبت با جهان/سعید اسلام زاده

bkhabar — Sat, 28 Jun 2008 10:50:18 GMT

1 ـ موسيقي کلامي جهاني است. صداي ساز، در هر جايي از اين کره خاکي که به گوش برسد، ناخودآگاه دل و گوش را مي لرزاند. با آنکه هر جغرافياي فرهنگي، آلات موسيقي و نغمه هاي ويژه خود را دارد، اما اين دليل نمي شود که ما ايراني ها، نغمه ها و آواهاي چين و ماچين را نشنويم و از آن لذت نبريم و از شنيدن آوازهاي آمريکاي جنوبي، به شعف نياييم.
به همين خاطر است که موسيقي، بهترين بستر براي ارتباط ميان دو ملت است. شايد کوليهاي نوازنده، اولين سفيران فرهنگي بودند که با نواي سازهايشان اندوخته هاي دل و جان خود را در جهان منتشر کردند. امروز هم موسيقي بي واسطه ترين پديده فرهنگي است که مي تواند پيوند ميان دو ملت را برقرار کند.
در اين سالها که انديشمندان سياسي در فکر برخورد و يا گفتگوي تمدنها هستند و فرضيات خود را در بوق و کرنا مي کنند، هيچ ابزار و محملي چون موسيقي نمي تواند پلي ميان دو فرهنگ و انديشه باشد. چرا که صداي سازها و نغمه ها نياز به آشنايي با زبان هيچ ملتي را ندارد و شنونده اهل هر جا که باشد صداي تار و گيتار و سي تار را به گوش جان مي شنود.
حال وقتي که مي شنوي يکي از آن سر عالم که انگلستان است به اين سر عالم آمده که ايران باشد و يک ترانه مشترک را به دو زبان اجرا کرده، بايد حق داد که شعف زده شويم و فکر کنيم که حتما اتفاق فرخنده اي افتاده است.
شکي نيست که حضور کريس دي برگ در ايران و اجراي ترانه اي با گروه آريان رخدادي کم نظير است. ممکن است در جغرافياي فرهنگي اروپا و آمريکا اين اتفاق چندان غريب نباشد. اما در اين سوي عالم وضع کمي فرق مي کند. اين يعني ارتباطي مستقيم ميان دو ملت، دو فرهنگ. فرهنگي که چکيده نگاه شرق به جهان است و ديگري فرهنگي که نماينده تفکري فاخر و اصيل در اروپاست.

2 ـ موسيقي در ايران به ندرت برگرفته از رفتارهاي اجتماعي مردم و بيشتر حکم گرم کننده محافل را داشته است. حال اين محفل، از آن پادشاهي باشد و يا درويشي، در اصل ماجرا چندان توفيري نمي¬کند. البته چند استثنا هم در تاريخ 150 ساله اخير مي بينيم که موسيقي در شکل گيري رفتارهاي اجتماعي و سياسي مردم تاثير گذار بوده و خود ملهم از آن وقايع اثري را خلق کرده است. مي توان به انقلاب مشروطه و انقلاب سال 1357 و دوران جنگ با عراق اشاره کرد. غير از اين موارد که البته تاثير و تأثر آنها در موسيقي در برخي مواقع گذرا و در برخي قطعات موسيقي هم ماندگار بوده است، بخش مهمي از تاريخ موسيقي ما را در بر مي گيرد.
در اينجا بايد به اين موضوع اشاره کنم که مقصد ما در اين مجال، موسيقي پاپ و تاثير گذاري اجتماعي آن است. مثالهايي که آوردم بيشتر به موسيقي رديفي ما بر مي گردد که در قالب موسيقي کلاسيک ايراني مي توان آن را دسته بندي کرد.
موسيقي پاپ در دوران حضورش در جامعه موسيقي ايران، چندان متفکرانه به پيش نرفت و حاصل آن هم در جامعه, غير از گذران اوقات و سرگرمي چيز ديگري نبود. ( البته بگذريم از مواردي که اندک اند و مي توان در مطالعات موردي به آنها اشاره کرد. در اينجا منظور کليت پديده اي است که از آن به موسيقي پاپ ايران تعبير مي کنيم.)
اما موسيقي در غرب، در بسياري از مواقع تحت تاثير يک واقع سياسي و يا اجتماعي، واکنش نشان داده و نهايت اثري را شنيده ايم که حتي براي مدت کوتاه تاثير گذار بوده و نشان دهنده هوشياري سازندگانش نسبت به وقايع اجتماعي بوده است.
شايد از اين جنبه، تطبيق موسيقي ايران و غرب، قياسي غير علمي و نامنصفانه باشد. چرا که ساختارهاي اجتماعي ايران و غرب و بن مايه هاي موسيقايي و ريشه هاي بومي و انديشه مندانه ساخت ملودي ها و سرايش ترانه ها آنقدر با هم متفاوت اند که به دشواري بتوان رد مشترکي ميان موسيقي پاپ ايران و غرب يافت. اما با همه تفاوتي که ميان نگاه و حاصل کار وجود دارد، مي توان در يک موضوع عَرَضي ميان آنها پل زد و مقايسه اي هم انجام داد. اين فصل مشترک، تاثيرات اجتماعي موسيقي است. اين تاثيرات بالطبع متقابل است. آنچه يک آهنگساز به عنوان ماده خام ساخت ملودي از اجتماع مي گيرد و در نهايت آنچه او به جامعه ارائه مي کند، مي تواند در يک فرايند پيچيده انساني و فرهنگي بررسي شود.
در اينجا اين پرسش به ميان مي آيد که وقايع انساني و اجتماعي تا چه اندازه بر توليد و ساخت يک اثر موسيقي موثر است؟ سپس بايد به اين برسيم که تحولات رفتاري و نگاه انسان هنرمند به جامعه در خلق يک اثر موسيقي تا چه حد موثر است؟ مي بينيد که با دو پارامتر بيروني و دروني مي خواهيم به خلق يک اثر موسيقي نگاه کنيم. اينکه کدام يک از اين دو مبناي نگرش، در خلق اثر موسيقي موثرترند، مي¬بايد آثار و پيشينه آنها را نگاه کرد تا به نتيجه اي سالم و دقيق رسيد.
آنچه مسلم است اينکه، يک واقعه انساني ـ اجتماعي در بستر تاريخ و جامعه، مولد يک اثر هنري است و اين چيز غريبي نيست. در ادبيات و سينما و نقاشي و موسيقي، نمونه هاي بسياري را مي توان شمرد. اما آنچه به غناي يک کار هنري مي افزايد، نگاه انسان هنرمند به آن واقعه است. در اثر هنري اگر به دنبال کاري خلاقانه و نگاهي هنرمندانه به معني آفرينش يک انديشه باشيم، حضور انسان را در متن يک واقعه به وضوح مي بينيم.
3 ـ برگرديم به آريان و کريس دي برگ و موسيقي پاپ. موسيقي پاپ، همانگونه که از نامش بر مي آيد، با عموم مردم سر و کار دارد. يعني موسيقي مردمي است که مي توانند اهل هر فرقه و انديشه و طبقه اجتماعي و اقتصادي باشند. پس بالطبع آنچه در اين موسيقي شکل مي گيرد، نيازهاي عادي و عواطف ساده مردم در قالب يک ملودي و ترانه سبک است. اين نيازها دقيقاً در ترانه ها و ملودي هاي موسيقي پاپ خود را نشان مي دهد.
با توجه به شواهد و تاريخچه مختصر موسيقي پاپ ـ که هنوز به صد سال هم نرسيده ـ مي توان خاستگاه موسيقي پاپ را شهر و تمدن مدرن دانست.
اگر موسيقي قرن نوزدهم، در شکل موسيقي کلاسيک ـ هنر طبقه اشراف و روشنفکران ـ و موسيقي محلي و فولکلوريک ـ موسيقي مردم عادي و روستايي ـ شنيده مي شود، موسيقي ديگري از دهه هاي نخستين قرن بيستم شکل مي گيرد که نه در قالب کلاسيک است و نه به نغمه هاي محلي و روستايي مي ماند. شکل و محتواي اين موسيقي که به نظر من بر گرفته از فرهنگ شهرنشيني و آپارتمان و اتوموبيل و سرعت است، مبناي ديگري را در موسيقي جهان مي سازد که تا کنون به جاي مانده و طرفدارنش هم ازدل طبقات شهر نشين جوامع بوده اند.
موسيقي جامعه روستايي ـ و يا به تعبيري موسيقي و محلي و فولکلوريک ـ مختصات خود را داشته و دارد. همان آرامش و شادي دروني روستا و طبيعت را به شنونده مي رساند. اما اين موسيقي در صداي بوق ماشين ها و برق نئون ها و زير سايه برج ها ر خيابان هاي شهر، هم ساز نيست و نغمه اي ناساز است. پس شهر موسيقي خود را مي خواهد. آنجا دشت و دمني نيست که چوپاني دِلِي دِلِي کند و يا عاشقي کولي، ساز بر دوش، نغمه اش را در گلو بريزد.
موسيقي پاپ، نياز موسيقايي جامعه جوان شهري است. ترانه هاي عاشقانه، ترانه هايي که موقعيت انسان معاصر را در شهر صنعتي با آسمانخراش هايش تصوير مي کند، ترانه هايي که نگاه گوينده اش به جهان و هستي را موسيقايي مي کند، ترانه هايي که از جنگ متنفراند، ترانه هاي انقلابي و سياسي و ... همه در دل موسيقي پاپ جا مي گيرند. اما آنچه در موسيقي پاپ در همه جاي دنيا حرف مشترک است، انسان است.
اهل موسيقي پاپ در همه دنيا، راوي موقعيت انسان معاصر در جهان اند. انساني که عاشق مي شود، رقيب دارد، معشوق دلش را مي شکند و بي وفايي مي کند، دوستش، برادرش، پدرش، همسرش و کودکش در جنگ کشته مي شوند، انساني که از فقر و محروميت دلش به درد مي آيد و زجر مي کشد... اين يعني نگاه انسان هنرمند، به انسانهاي زنده در جهان امروز ما.
4 ـ اجراي مشترک کريس دي برگ و گروه آريان، آورده هاي بسياري را در فرهنگ و موسيقي ما به دنبال دارد.
نزديک شدن ما به موسيقي جهاني و رسيدن به معيارهاي پذيرش يک موسيقي پاپ سالم، يکي از مهم¬ترين نتايج چنين اجرايي است. اينکه ما در منظومه موسيقي پاپ جهان چه مقام و جايگاهي داريم و آيا غير از ايرانيان مقيم در خارج از کشور، غربيان هم به جز کنجکاوي، ارتباطي با موسيقي پاپ ما برقرار مي کنند يا نه؟ بحثي است که با اجراهاي مشترک گروه هاي ايراني و خارجي مي تواند به جرياني موثر در رشد موسيقي پاپ ما و علاقه مندي ديگران به موسيقي ما کمک کند. نکته ديگر در اجراي مشترک کريس دي برگ و گروه آريان، پيوند دو نسل از شنودگان موسيقي در ايران است. بي شک آريان، گروه موسيقي نسل جوان است. لحن دوستانه، ارائه ترانه هاي ساده، بيان لطيف عواطف و خواسته هاي يک جوان با زباني ساده و ملموس، از ويژگي هايي است که توانسته پيوند خوبي ميان گروه آريان و نسل جوان برقرار کند.
اما کريس دي برگ در ايران به اندازه اي شناخته شده هست که تضمين کننده فروش يک آلبوم باشد. اما او خواننده اول نسل جوان ما نيست. او خواننده محبوب يک نسل پيش تر است که اصلا مواجهه اش با موسيقي به کلي با نسل جوان امروز متفاوت بوده است. اگر يک نسل پيش براي پيدا کردن و شنيدن يک آلبوم از کريس دي برگ بايد هزار مکافات مي کشيد، نسل جوان امروز، آلبوم صوتي و تصويري گروه آريان را با بهترين کيفيت و شرايط مي خرد و در هر جايي هم که خواست مي شنود. پس اين دو نوع مواجهه با موسيقي در دريافت آنها از موسيقي هم اثر مي گذارد. پس آن نسل پيشين در شرايط مساوي نمي تواند شنونده آريان باشد و فکر مي کنم کريس دي برگ را ترجيح بدهد. کريس دي¬برگ نوستالژي دهه 60 آن نسل پيش است و حالا حضورش در ايران و شنيدن صدايش با يک گروه ايراني مي تواند به اندازه حضور ديه گو مارادونا در ورزشگاه آزادي و يا رابرت دنيرو در سينما آزادي جذاب باشد.
حضور کريس دي برگ در ايران و اجراي برنامه مشترک با آريان به هر دليلي که باشد و دعوت از سوي کارگزار ايراني انجام شده باشد و يا آريان، انتخاب کريس دي برگ باشد، در ثمرات آن براي موسيقي پاپ ما و به خصوص گروه آريان تاثيري نخواهد داشت. چه بسا که انتخاب آريان از سوي کريس دي برگ براي آريان و موسيقي ما اهميت بسيار دارد و در حالت ديگر، انگيزه هاي ديگري مانند استفاده از شهرت کريس دي برگ و شهرت خواهي جهاني آريان را بشود حدس زد.در حالت اول شهرت جهاني کريس دي برگ انگيزه اي قوي براي پذيرش اين کار است. او نه تنها در ايران بلکه در تمام جهان هنرمندي با شخصيت و محبوب است. کمتر کسي را مي توان در ايران سراغ گرفت که اگر ترانه اي هم از او نشنيده باشد، نام و کارش را نداند. در اين حالت دو تير به هدف مي خورد؛ هم آلبوم در ايران به خوبي مي فروشد و هم موسيقي پاپ ايران و گروه آريان جهاني مي شود.
آريان اولين گروه پاپ منسجم ايراني بعد از انقلاب است. چرا که عمده پاپ خوان هاي ما منفرد عمل کرده اند و در نهايت همکاري يک خواننده و آهنگساز بوده است.
آريان در اين مدت فعاليت، همانند اسلاف خود در موسيقي پاپ از عشق و اميد و غم هجران و دوري و گاهي هم از بودن و وصل گفته اند. در اين بين، ترانه هايي هم از وطن و حضرت علي هم مي شنويم. آثار آريان در اين مدت، بخش قابل توجهي از جريان موسيقي پاپ امروز را مورد توجه قرار داده است. آرامش در اجراي آنها و همانطور که گفتم ترانه هاي ساده و عاطفي، در ميل جوانان به اين گروه بي تاثير نبوده است. گروه آريان چون خود جوان بودند ( و هستند ) آنچه را هم مي ساختند و اجرا مي کردند، شکلي جوانانه داشت. اين درشکل و محتوا خود را نشان مي دهد.
اما کريس دي برگ موسيقيداني پيامبر وار است. او آموزه هاي مذهبي قوي دارد. اين آموزه ها در کار او به وضوح ديده مي شود. کريس دي برگ مي خواهد منجي انسان امروز باشد و مدام به او هشدار مي دهد از وضع جامعه امروز. در ترانه هايش از جنگ متنفر است و براي او جنگ در عين بي عقلي است. او براي لبنان هم ترانه مي سازد و مي خواند.
در ترانه هاي کريس دي برگ، انسان موعود ظهور مي کند. او آموزه هاي مذهبي خود را در آثارش با لحني پيامبر گونه مي خواند. او به آرمانهاي بزرگ انساني مانند عدالت و آزادي پايبند است. اما با اين همه از آسمان به زمين هم مي آيد و جامعه خودش را با همه زشتي هايش تصوير مي کند. دلش از فقر و خشونت به درد مي آيد و به دنبال نيکي در جهان امروز است. مي خواهد که ؛ دوستش، محبوبش، معشوقش و در يک کلام انسان در کنارش باشد. او نياز انسان امروز را عشق مي داند. اينها مضمونهاي اصلي و بن مايه هاي فکري کريس دي برگ به عنوان يک موسيقي دان نيکي خواه است. ( البته بررسي آثار و افکار کريس دي برگ زماني فراختر از اين مي طلبد.)
شايد در ظاهر ميان آنچه گروه آريان به دنبال آن هستند با چيزي که در منظومه فکري کريس دي برگ مي گذرد فاصله بسياري باشد. اما عشق، اميد، دوست داشتن، بخشيدن، شب، و از همه مهم تر شادي دروني انسانها موتيف هاي مشترک ميان آريان و کريس دي برگ است.
در کنار شهرت کريس دي برگ در کسوت يک خواننده برتر در جهان، نظام فکري و ايمان خواهي او در آمدنش به ايران بي تاثير نبوده است. او خاور ميانه را براي اجراي برنامه هاي موسيقي خود انتخاب کرده و اين در راه صلح خواهي و دوري از سياستهاي جاري در روابط ميان کشورهاست.
http://namayebaz.com/index.php?option=com_content&task=view&id=14&Itemid=5