بعد از این شعر

  خواب به چشمانم نخواهد آمد

       می دانم!

بعد از این شعر

  باز هم بیشتر دوستت می دارم

 و تو از من دورتر می شوی

          می دانم!

بعد از این شعر

 شاید من تا ابد شعر نگویم

  بعید است

         می دانم!

شاید حتی بعد از این

 شعر دیگر کبوتران قدرت

      پرواز نداشته باشند

  پس بگذار تا این شعر جاریست

    حرف هایمان را بزنیم  

خسته ای 

         می دانم!

فقط تا آخر این شعر

       تا آخر این شعر

          خستگی ات را کنار بگذار

فقط تا آخر این شعر!

لفت و آبش نمی دهم

 فقط تا پایان دوستت دارم

    مهلت بده!

پ.ن:حالم خوب است گریه هایم را کرده ام و ناگفته هایم را گفته ام و سبک شدم آینده را با حقایقش باید پذیرفت